شماره ۹۶ - آن گوهر حسنی که بدان فخر توان کرد

آن گوهر حسنی که بدان فخر توان کرد
نقدی ست که صرّاف ازل با تو روان کرد ۱

تا آب خِضِر لطف لبِ لعل تو را دید
در پردهٔ خاکی ز حیا روی نهان کرد ۲

نافه چه خطا گفت که باد سحری دوش
مویش بگرفت و سوی زلف تو کشان کرد ۳

اشک از نظر افتاد بدین جرم که ما را
بی وجه در ایّام تو رسوای جهان کرد ۴

تا نکهت زلف تو رساند به خیالی
بر بوی همین رفت دل و راه همان کرد ۵