شماره ۶۳ - ز بس که عشق تو شوری به شهر و کو انداخت

ز بس که عشق تو شوری به شهر و کو انداخت
کمند زلف تو از شرم سر فرو انداخت ۱

چو عشق خواست که در شهر فتنه انگیزد
مرا به کشور خوبانِ فتنه جو انداخت ۲

کسی به کوشش ازین ره صلاح کار نیافت
جز آنکه مصلحتِ کار خود به او انداخت ۳

همین گشاد بس از دست دوش ساقی را
که کرد حلقه و در گردن سبو انداخت ۴

از آن فکند خیالی سرشک را ز نظر
که یک به یک همه رازِ دلش به رو انداخت ۵