این متن شعری است که در آن شاعر از عشق و دلباختگی خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که عشق او پایان‌ناپذیر است و حتی در صد دفتر نیز نمی‌تواند تمام احساسات خود را بیان کند. او از دوری معشوق و درد عشق شکایت می‌کند و خود را به عنوان عاشقی بیمار توصیف می‌کند که هرگز بهبود نمی‌یابد. شاعر همچنین از وفاداری خود به عشق و پیمانش سخن می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که او را درک کند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و احساساتی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات شعر کلاسیک فارسی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد که معمولاً در سنین بالاتر یافت می‌شود.
غزل ۵۸۶ - به پایان آمد این دفتر حکایت همچنان باقی
به صد دفتر نشاید گفت حسب الحال مشتاقی ۱
کتاب بالغ منی حبیبا معرضا عنی
ان افعل ما تری انی علی عهدی و میثاقی ۲
نگویم نسبتی دارم به نزدیکان درگاهت
که خود را بر تو می‌بندم به سالوسی و زراقی ۳
اخلایی و احبابی ذروا من حبه مابی
مریض العشق لا یبری و لا یشکو الی الراقی ۴
نشان عاشق آن باشد که شب با روز پیوندد
تو را گر خواب می‌گیرد نه صاحب درد عشاقی ۵
قم املا و اسقنی کأسا و دع ما فیه مسموما
اما انت الذی تسقی فعین السم تریاقی ۶
قدح چون دور ما باشد به هشیاران مجلس ده
مرا بگذار تا حیران بماند چشم در ساقی ۷
سعی فی هتکی الشانی و لما یدر ماشانی
انا المجنون لا اعبا باحراق و اغراق ۸
مگر شمس فلک باشد بدین فرخنده دیداری
مگر نفس ملک باشد بدین پاکیزه اخلاقی ۹
لقیت الاسد فی الغابات لا تقوی علی صیدی
و هذا الظبی فی شیراز یسبینی باحداق ۱۰
نه حسنت آخری دارد نه سعدی را سخن پایان
بمیرد تشنه مستسقی و دریا همچنان باقی ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
