این شعر از سعدی بیانگر عشق و ستایش معشوق است. شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق سخن میگوید و خود را اسیر عشق او میداند. او از ناتوانی در بیان کامل زیبایی معشوق و از فاصلهای که بین خود و معشوق احساس میکند، سخن میگوید. همچنین، شاعر به رهایی از قید و بندهای دنیوی و روی آوردن به عشق و رندی اشاره میکند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند رندی و آزادگی ممکن است برای سنین پایینتر قابل درک نباشد.
غزل ۵۷۵ - هر سلطنت که خواهی میکن که دلپذیری
در دست خوبرویان دولت بود اسیری ۱
جان باختن به کویت در آرزوی رویت
دانستهام ولیکن خونخوار ناگزیری ۲
ملک آن توست و فرمان مملوک را چه درمان
گر بیگنه بسوزی ور بی خطا بگیری ۳
گر من سخن نگویم در وصف روی و مویت
آیینهات بگوید پنهان که بینظیری ۴
آن کاو ندیده باشد گل در میان بستان
شاید که خیره ماند در ارغوان و خیری ۵
گفتم مگر ز رفتن غایب شوی ز چشمم
آن نیستی که رفتی آنی که در ضمیری ۶
ای باد صبح بستان پیغام وصل جانان
میرو که خوش نسیمی میدم که خوش عبیری ۷
او را نمیتوان دید از منتهای خوبی
ما خود نمینماییم از غایت حقیری ۸
گر یار با جوانان خواهد نشست و رندان
ما نیز توبه کردیم از زاهدی و پیری ۹
سعدی نظر بپوشان یا خرقه در میان نه
رندی روا نباشد در جامه فقیری ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.