غزل ۵۷۵ - هر سلطنت که خواهی می‌کن که دلپذیری

هر سلطنت که خواهی می‌کن که دلپذیری
در دست خوبرویان دولت بود اسیری ۱

جان باختن به کویت در آرزوی رویت
دانسته‌ام ولیکن خونخوار ناگزیری ۲

ملک آن توست و فرمان مملوک را چه درمان
گر بی‌گنه بسوزی ور بی خطا بگیری ۳

گر من سخن نگویم در وصف روی و مویت
آیینه‌ات بگوید پنهان که بی‌نظیری ۴

آن کاو ندیده باشد گل در میان بستان
شاید که خیره ماند در ارغوان و خیری ۵

گفتم مگر ز رفتن غایب شوی ز چشمم
آن نیستی که رفتی آنی که در ضمیری ۶

ای باد صبح بستان پیغام وصل جانان
می‌رو که خوش نسیمی می‌دم که خوش عبیری ۷

او را نمی‌توان دید از منتهای خوبی
ما خود نمی‌نماییم از غایت حقیری ۸

گر یار با جوانان خواهد نشست و رندان
ما نیز توبه کردیم از زاهدی و پیری ۹

سعدی نظر بپوشان یا خرقه در میان نه
رندی روا نباشد در جامه فقیری ۱۰