خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر بیان می‌کند که هرگاه فرصتی می‌یابد تا از غم‌هایش بگوید، افرادی نامحرم و ناجنس به او می‌گویند که چگونه از ابر ببارد و از زمین بروید. این متن احساس تنهایی و ناامیدی شاعر را در بیان دردهایش نشان می‌دهد.
متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و اجتماعی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژه‌هایی مانند «نامحرم» و «ناجنس» نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۴۷ - هرگه که دلم فرصت آن در جوید
هرگه که دلم فرصت آن در جوید
کز صد غم خویشتن یکی برگوید ۱
نامحرم و ناجنس در آن دم گویی
کز ابر ببارد، از زمین بر روید ۲
کز صد غم خویشتن یکی برگوید ۱
نامحرم و ناجنس در آن دم گویی
کز ابر ببارد، از زمین بر روید ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۶ - عاقل آن است که سخرهٔ غم نشود
گوهر بعدی:شماره ۴۸ - ناجنس حلاوت جوانی بُبَرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
