شماره ۷۲ - زین سان که تو را بی خودی و بی خبری است

زین سان که تو را بی خودی و بی خبری است
بر حال تو باید به دو صد چشم گریست ۱

با خویشتن آی و این همه غفلت چیست
گر مرد رهی بهتر ازین باید زیست ۲