غزل ۵۳۴ - دیدی که وفا به جا نیاوردی

دیدی که وفا به جا نیاوردی
رفتی و خلاف دوستی کردی ۱

بیچارگیم به چیز نگرفتی
درماندگیم به هیچ نشمردی ۲

من با همه جوری از تو خشنودم
تو بی گنهی ز من بیازردی ۳

خود کردن و جرم دوستان دیدن
رسمیست که در جهان تو آوردی ۴

نازت ببرم که نازک اندامی
بارت بکشم که نازپروردی ۵

ما را که جراحت است خون آید
درد تو چنم که فارغ از دردی ۶

گفتم که نریزم آب رخ زین بیش
بر خاک درت که خون من خوردی ۷

وین عشق تو در من آفریدستند
هرگز نرود ز زعفران زردی ۸

ای ذره تو در مقابل خورشید
بیچاره چه می‌کنی بدین خردی ۹

در حلقه کارزار جان دادن
بهتر که گریختن به نامردی ۱۰

سعدی سپر از جفا نیندازد
گل با گیه است و صاف با دردی ۱۱