خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این شعر از عشق و دل‌بستگی خود سخن می‌گوید و با استفاده از استعاره‌های زیبا مانند «گوی دل» و «چاه زنخدان»، احساسات خود را بیان می‌کند. او از افتادن گوی دلش در چاه زنخدان معشوق می‌گوید و شگفتی خود را از این اتفاق بیان می‌دارد.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و استعاره‌های ادبی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، درک زیبایی‌های ادبی و احساسی آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت می‌شود.
شماره ۲۹۰ - چون گوی دلم نزد تو دلجوی افتاد
چون گوی دلم نزد تو دلجوی افتاد
در چاه زنخدان تو بدخوی افتاد ۱
آن نیست عجب که گوی در چاه افتد
این است عجب که چاه در گوی افتاد ۲
در چاه زنخدان تو بدخوی افتاد ۱
آن نیست عجب که گوی در چاه افتد
این است عجب که چاه در گوی افتاد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۸۹ - با دشمن و با دوست نه صلح است و نه حرب
گوهر بعدی:شماره ۲۹۱ - ای من زتو در هر دهنی، نیک است این
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
