غزل ۵۱۳ - ای ولوله عشق تو بر هر سر کویی

ای ولوله عشق تو بر هر سر کویی
روی تو ببرد از دل ما هر غم رویی ۱

آخر سر مویی به ترحم نگر آن را
کآهی بودش تعبیه بر هر بن مویی ۲

کم می‌نشود تشنگی دیده شوخم
با آن که روان کرده‌ام از هر مژه جویی ۳

ای هر تنی از مهر تو افتاده به کنجی
وی هر دلی از شوق تو آواره به سویی ۴

ما یکدل و تو شرم نداری که برآیی
هر لحظه به دستانی و هر روز به خویی ۵

در کان نبود چون تن زیبای تو سیمی
وز سنگ نخیزد چو دل سخت تو رویی ۶

بر هم نزند دست خزان بزم ریاحین
گر باد به بستان برد از زلف تو بویی ۷

با این همه میدان لطافت که تو داری
سعدی چه بود در خم چوگان تو گویی ۸