غزل ۴۸۱ - صید بیابان عشق چون بخورد تیر او

صید بیابان عشق چون بخورد تیر او
سر نتواند کشید پای ز زنجیر او ۱

گو به سنانم بدوز یا به خدنگم بزن
گر به شکار آمده‌ست دولت نخجیر او ۲

گفتم از آسیب عشق روی به عالم نهم
عرصه عالم گرفت حسن جهان گیر او ۳

با همه تدبیر خویش ما سپر انداختیم
روی به دیوار صبر چشم به تقدیر او ۴

چاره مغلوب نیست جز سپر انداختن
چون نتواند که سر در کشد از تیر او ۵

کشته معشوق را درد نباشد که خلق
زنده به جانند و ما زنده به تأثیر او ۶

او به فغان آمده‌ست زین همه تعجیل ما
ای عجب و ما به جان زین همه تأخیر او ۷

در همه گیتی نگاه کردم و باز آمدم
صورت کس خوب نیست پیش تصاویر او ۸

سعدی شیرین زبان این همه شور از کجا
شاهد ما آیتیست وین همه تفسیر او ۹

آتشی از سوز عشق در دل داوود بود
تا به فلک می‌رسد بانگ مزامیر او ۱۰