غزل ۴۷۹ - من از دست کمانداران ابرو

من از دست کمانداران ابرو
نمی‌یارم گذر کردن به هر سو ۱

دو چشمم خیره ماند از روشنایی
ندانم قرص خورشید است یا رو ۲

بهشت است این که من دیدم نه رخسار
کمند است آن که وی دارد نه گیسو ۳

لبان لعل چون خون کبوتر
سواد زلف چون پر پرستو ۴

نه آن سرپنجه دارد شوخ عیار
که با او بر توان آمد به بازو ۵

همه جان خواهد از عشاق مشتاق
ندارد سنگ کوچک در ترازو ۶

نفس را بوی خوش چندین نباشد
مگر در جیب دارد ناف آهو ۷

لب خندان شیرین منطقش را
نشاید گفت جز ضحاک جادو ۸

غریبی سخت محبوب اوفتاده‌ست
به ترکستان رویش خال هندو ۹

عجب گر در چمن برپای خیزد
که پیشش سرو ننشیند به زانو ۱۰

و گر بنشیند اندر محفل عام
دو صد فریاد برخیزد ز هر سو ۱۱

به یاد روی گلبوی گل اندام
همه شب خار دارم زیر پهلو ۱۲

تحمل کن جفای یار سعدی
که جور نیکوان ذنبیست معفو ۱۳