خلاصه و رده‌بندی سنی
12+
این شعر درباره گل‌ای است که با زیبایی و غرور سر برمی‌آورد، اما در نهایت پایمال می‌شود. شاعر از زیبایی‌های طبیعت و سرنوشت گذرای آن سخن می‌گوید.
این شعر دارای مفاهیم تمثیلی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان کم‌سن قابل درک نباشد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر می‌توانند از زیبایی‌های ادبی و معنای عمیق آن لذت ببرند.
شماره ۲۶۷ - ای گل چو زغنچه نوبهارت کردند
ای گل چو زغنچه نوبهارت کردند
پاکیزه تر از آب زلالت کردند ۱
در حال کشیدی تو سر از رعنایی
تا از سر دست پایمالت کردند ۲
پاکیزه تر از آب زلالت کردند ۱
در حال کشیدی تو سر از رعنایی
تا از سر دست پایمالت کردند ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۶۶ - زین سان که تو را بی خودی و بی خبری است
گوهر بعدی:شماره ۲۶۸ - ای دل اگرت زنفس معزول کنند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
