خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر از مخاطب خود گلایه می‌کند که همواره او را بی‌دین و ملحد می‌خواند، در حالی که خود از این اتهامات می‌ترسد و از مخاطب می‌خواهد انصاف دهد که آیا چنین سخنانی شایسته است.
متن دارای مفاهیم انتزاعی مانند اتهام، انصاف و ترس از قضاوت است که درک آن برای کودکان دشوار است. همچنین، بحث درباره‌ی موضوعاتی مانند دین و ملحد بودن نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۲۳۲ - با ما تو هر آنچ گویی از کین گویی
با ما تو هر آنچ گویی از کین گویی
پیوسته مرا ملحد و بی دین گویی ۱
من خود بترم از آنچ می گویی تو
انصاف بده تو را رسد کاین گویی ۲
پیوسته مرا ملحد و بی دین گویی ۱
من خود بترم از آنچ می گویی تو
انصاف بده تو را رسد کاین گویی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۳۱ - خود را چو دمی ز دهر خرّم یابی
گوهر بعدی:شماره ۲۳۳ - ای خواجه یکی کام روا کن ما را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
