خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن دربارهٔ طمع به عنوان درد بی‌درمان و یقین به عنوان گنج بی‌پایان سخن می‌گوید. همچنین فقر را خاکی ارزشمند می‌داند که حتی سلاطین نیز به آن حسادت می‌کنند.
مفاهیم عمیق اخلاقی و عرفانی موجود در متن برای درک بهتر به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارد که معمولاً از سن 15 سالگی به بالا حاصل می‌شود.
شماره ۱۹۲ - دردی است طمع که نیستش درمانی
دردی است طمع که نیستش درمانی
گنجی است یقین که نیستش پایانی ۱
خاک در فقر توتیایی است بزرگ
کان حیف بود به چشم هر سلطانی ۲
گنجی است یقین که نیستش پایانی ۱
خاک در فقر توتیایی است بزرگ
کان حیف بود به چشم هر سلطانی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۹۱ - امروز چو ناصر فقیران باشی
گوهر بعدی:شماره ۱۹۳ - درویشان را عار بود محتشمی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
