خلاصه و ردهبندی سنی
15+
شاعر در این ابیات بیان میکند که پیوسته به دنبال معشوق است و درد غم او را با طلبیدنش تسکین میدهد. او درمییابد که تمام وجودش معشوق است و از خود غافل شدهاست.
محتوا دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه عمیق است که درک آن ممکن است برای سنین پایینتر دشوار باشد.
شماره ۱۲۴ - پیوسته تو را به صد هوا می طلبم
پیوسته تو را به صد هوا می طلبم
وین درد غم تو را دوا می طلبم ۱
چون می نگرم کانچ منم جمله تویی
من غافلم از خود که تو را می طلبم ۲
وین درد غم تو را دوا می طلبم ۱
چون می نگرم کانچ منم جمله تویی
من غافلم از خود که تو را می طلبم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۳ - در راه طلب به آخر آمد نفسم
گوهر بعدی:شماره ۱۲۵ - هر چند که من به خویشتن می نرسم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.