خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر از ماه امید می‌پرسد که چرا از او ناامید است، در حالی که دیگران حتی با وجود بدخواهی‌شان امید دارند. او این مسئله را به رفتار ماه و بخت خود نسبت می‌دهد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کم‌سال دشوار است. همچنین، موضوع ناامیدی و امید نیاز به بلوغ فکری دارد.
شمارهٔ ۲۳۷ - الخوف
گر کس دارد زنیک و بد خواه امید
شاید که من از تو دارم ای ماه امید ۱
گفتی که تو را چرا امید از من نیست
خوی تو و بخت من و آنگاه امید؟ ۲
شاید که من از تو دارم ای ماه امید ۱
گفتی که تو را چرا امید از من نیست
خوی تو و بخت من و آنگاه امید؟ ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۲۳۶ - الخوف
گوهر بعدی:شمارهٔ ۲۳۸ - الخوف
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
