خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر خطاب به کسی که بی‌نیاز است می‌گوید داستان طولانی را کوتاه کند. او از ضعف خود می‌نالد و از مخاطب می‌خواهد که به لطف خود چاره‌ای بیاندیشد.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در شعر برای درک و فهم نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت می‌شود.
شماره ۱۱۶ - ای آنک تو را به هیچ کس نیست نیاز
ای آنک تو را به هیچ کس نیست نیاز
کوتاه کن این قصّه که شد کار دراز ۱
ما درخور عجز خویشتن می نالیم
تو درخور لطف خویشتن چاره بساز ۲
کوتاه کن این قصّه که شد کار دراز ۱
ما درخور عجز خویشتن می نالیم
تو درخور لطف خویشتن چاره بساز ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۵ - نه چارهٔ آنک با تو گردم همراز
گوهر بعدی:شماره ۱۱۷ - ای از دو جهان به حسن و زیبایی فاش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
