خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این شعر به نقد رفتارهای خودتخریبی و نابخردانه انسان می‌پردازد که با وجود داشتن امکانات و فرصت‌های ارزشمند (مانند درخت خرما که بهشت را سرسبز می‌کند)، آنها را نابود می‌کنیم و به جای آن، شرایط ناگوار (دوزخ) را ایجاد می‌کنیم.
مفاهیم عمیق اخلاقی و انتقادی موجود در متن برای درک و تحلیل، به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد شکل می‌گیرد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده (مانند نخل، بهشت و دوزخ) برای مخاطبان کم‌سن‌تر قابل درک نیست.
شماره ۲ - تا چند به نفس خویش بیداد کنیم
تا چند به نفس خویش بیداد کنیم
خود را به زوال عقل دلشاد کنیم ۱
نخلی که بدان بهشت سر سبز شود
از پا فگنیم و دوزخ آباد کنیم ۲
خود را به زوال عقل دلشاد کنیم ۱
نخلی که بدان بهشت سر سبز شود
از پا فگنیم و دوزخ آباد کنیم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱ - تا از صفت وجود فانی نشوی
گوهر بعدی:شماره ۳ - تا هستی ما فنای مطلق نشود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
