غزل ۳۷۸ - من با تو نه مرد پنجه بودم

من با تو نه مرد پنجه بودم
افکندم و مردی آزمودم ۱

دیدم دل خاص و عام بردی
من نیز دلاوری نمودم ۲

در حلقه کارزارم انداخت
آن نیزه که حلقه می‌ربودم ۳

انگشت نمای خلق بودم
و انگشت به هیچ برنسودم ۴

عیب دگران نگویم این بار
کاندر حق خویشتن شنودم ۵

گفتم که برآرم از تو فریاد
فریاد که نشنوی چه سودم ۶

از چشم عنایتم مینداز
کاول به تو چشم برگشودم ۷

گر سر برود فدای پایت
مرگ آمدنیست دیر و زودم ۸

امروز چنانم از محبت
کآتش به فلک رسید و دودم ۹

وان روز که سر برآرم از خاک
مشتاق تو همچنان که بودم ۱۰