غزل ۳۷۲ - عشقبازی نه من آخر به جهان آوردم

عشقبازی نه من آخر به جهان آوردم
یا گناهیست که اول من مسکین کردم ۱

تو که از صورت حال دل ما بی‌خبری
غم دل با تو نگویم که ندانی دردم ۲

ای که پندم دهی از عشق و ملامت گویی
تو نبودی که من این جام محبت خوردم ۳

تو برو مصلحت خویشتن اندیش که من
ترک جان دادم از این پیش که دل بسپردم ۴

عهد کردیم که جان در سر کار تو کنیم
و گر این عهد به پایان نبرم نامردم ۵

من که روی از همه عالم به وصالت کردم
شرط انصاف نباشد که بمانی فردم ۶

راست خواهی تو مرا شیفته می‌گردانی
گرد عالم به چنین روز نه من می‌گردم ۷

خاک نعلین تو ای دوست نمی‌یارم شد
تا بر آن دامن عصمت ننشیند گردم ۸

روز دیوان جزا دست من و دامن تو
تا بگویی دل سعدی به چه جرم آزردم ۹