شماره ۴۴۴ - منم دل پریشان چه در طرب گشایم

منم دل پریشان چه در طرب گشایم
چو غمت نمی گذارد که بخنده لب گشایم ۱

حذر از شکایت من که بود تمام آتش
ز دل شکسته آهی که بنیم شب گشایم ۲

هوس وصال ان لب چه کنی بگفت شیرین
منم آنکه چشم موری بچنین رطب گشایم ۳

تو میان دهی وگرنه بخیال در نگنجد
که چنان کمر که دانی من بی ادب گشایم ۴

چو بمرگم آتش او نرود ز جان شیرین
چه زبان به تلخ گفتن بعذاب تب گشایم ۵

به غزال خویش گاهی برسم که چون فغانی
قدم رمیده از خود بره طلب گشایم ۶