این شعر از حافظ، بیانگر احساسات عمیق شاعر دربارهٔ نوشتن و تأثیر آن است. او از نکته‌های دلسوزی که از نامه برون می‌آید سخن می‌گوید و به یادآوری خاطرات گذشته مانند مکتب و طفل گرانمایه می‌پردازد. شاعر از دردها و رنج‌های خود می‌گوید و امیدوار است که روزی تسکین یابد. همچنین، او از شخصی با عمر دراز مانند خضر یاد می‌کند و انتظار دارد که سرو (نماد زیبایی و بلندی) از خانه بیرون آید.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده مانند 'خضر' و 'سرو' برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد.
شماره ۲۸۷ - خطش چو بنام من از خامه برون آید
بس نکته ی دلسوزی کز نامه برون آید ۱
آنروز که در مکتب دیدم سبقش گفتم
کاین طفل گرانمایه علامه برون آید ۲
ننوشته سلام ایدل بهر چه کشی خود را
بگذار که حرفی چند از خامه برون آید ۳
دندان بجگر دارم باشد که ازین مجلس
بخش من کم روزی یک شامه برون آید ۴
ای آنکه نظر داری عمری بزلال خضر
میباش که سرو من از خانه برون آید ۵
دانم که دهد تسکین یک روز فغانی را
هرچند که آن بدخو خود کامه برون آید ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
