غزل ۳۴۸ - چشم خدا بر تو ای بدیع شمایل

چشم خدا بر تو ای بدیع شمایل
یار من و شمع جمع و شاه قبایل ۱

جلوه کنان می‌روی و باز می‌آیی
سرو ندیدم بدین صفت متمایل ۲

هر صفتی را دلیل معرفتی هست
روی تو بر قدرت خدای دلایل ۳

قصه لیلی مخوان و غصه مجنون
عهد تو منسوخ کرد ذکر اوایل ۴

نام تو می‌رفت و عارفان بشنیدند
هر دو به رقص آمدند سامع و قایل ۵

پرده چه باشد میان عاشق و معشوق
سد سکندر نه مانع است و نه حایل ۶

گو همه شهرم نگه کنند و ببینند
دست در آغوش یار کرده حمایل ۷

دور به آخر رسید و عمر به پایان
شوق تو ساکن نگشت و مهر تو زایل ۸

گر تو برانی کسم شفیع نباشد
ره به تو دانم دگر به هیچ وسایل ۹

با که نگفتم حکایت غم عشقت
این همه گفتیم و حل نگشت مسائل ۱۰

سعدی از این پس نه عاقلست نه هشیار
عشق بچربید بر فنون فضایل ۱۱