خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از حافظ، بیانگر دردها و رنج‌های عاشقانه و روحی شاعر است. او از عشق، فراموشی، ناامیدی و ننگ سخن می‌گوید و با استفاده از استعاره‌هایی مانند دود، باده، چاه فراموشی و کوه بلا، احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. مطرب و نغمه‌هایش نیز نماد زندگی و تجربیات او هستند که گاهی او را از خود بیخود می‌کنند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، برخی از استعاره‌ها و مفاهیم مانند ننگ و فراموشی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر سنگین یا نامفهوم باشد.
شماره ۲۲۸ - دود از دل من باده ی گلرنگ برآورد
دود از دل من باده ی گلرنگ برآورد
زین خرقه ی تر آینه ام زنگ برآورد ۱
هر بار نمی برد چنین مطربم از دست
این بار ندانم که چه آهنگ برآورد ۲
عشق آمد و در چاه فراموشیم افگند
آنگاه سر او بگل و سنگ برآورد ۳
گفتم که به یک نغمه درم جامه ی ناموس
من گفتم و مطرب بنوا چنگ برآورد ۴
شد دیده سپید و گل مقصود نچیدیم
نخل غرض ما همه این رنگ برآورد ۵
بس تخم امل در هوس نام فشاندیم
نامش نشنیدیم ولی ننگ برآورد ۶
صد کوه بلا زیر و زبر کرد فغانی
هر گاه که آهی ز دل تنگ برآورد ۷
زین خرقه ی تر آینه ام زنگ برآورد ۱
هر بار نمی برد چنین مطربم از دست
این بار ندانم که چه آهنگ برآورد ۲
عشق آمد و در چاه فراموشیم افگند
آنگاه سر او بگل و سنگ برآورد ۳
گفتم که به یک نغمه درم جامه ی ناموس
من گفتم و مطرب بنوا چنگ برآورد ۴
شد دیده سپید و گل مقصود نچیدیم
نخل غرض ما همه این رنگ برآورد ۵
بس تخم امل در هوس نام فشاندیم
نامش نشنیدیم ولی ننگ برآورد ۶
صد کوه بلا زیر و زبر کرد فغانی
هر گاه که آهی ز دل تنگ برآورد ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۲۷ - تا چند طلب باشد و مطلوب نباشد
گوهر بعدی:شماره ۲۲۹ - باین جادو و شانم تا سر پیوند خواهد بود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
