شماره ۲۲۶ - کنون که باد خزان فرش لعل فام کشید

کنون که باد خزان فرش لعل فام کشید
خوش آنکه در صف مستان نشست و جام کشید ۱

دلم که جام نگون داشت سالها چو حباب
ببین که موج شرابش چسان بدام کشید ۲

خزان در آمدن آن سوار حاضر بود
که در رهش ورق زر باحترام کشید ۳

فلک بداد مرادم چنانکه دل می خواست
ولی ز هر سر مویم صد انتقام کشید ۴

شدم اسیر شکار افگنی که صد باره
سنان بدیده ی شیران تیز گام کشید ۵

هزار جرعه ی فیضست در قرابه ی عشق
خوش آن حریف که این باده را تمام کشید ۶

چگونه لذت ذوق وصال دریابد
ز یار هر که نه بعد از فراق کام کشید ۷

خوش آن فتاده که هر چند یار سرکش بود
بگرمی نفسش بر کنار بام کشید ۸

بسیل داد فغانی روان سفینه ی عشق
نه نام ننگ شنید و نه ننگ نام کشید ۹