غزل ۳۴۰ - هر کسی را هوسی در سر و کاری در پیش

هر کسی را هوسی در سر و کاری در پیش
من بی‌کار گرفتار هوای دل خویش ۱

هرگز اندیشه نکردم که تو با من باشی
چون به دست آمدی ای لقمه از حوصله بیش ۲

این تویی با من و غوغای رقیبان از پس
وین منم با تو گرفته ره صحرا در پیش ۳

همچنان داغ جدایی جگرم می‌سوزد
مگرم دست چو مرهم بنهی بر دل ریش ۴

باور از بخت ندارم که تو مهمان منی
خیمه پادشه آن گاه فضای درویش ۵

زخم شمشیر غمت را ننهم مرهم کس
طشت زرینم و پیوند نگیرم به سریش ۶

عاشقان را نتوان گفت که بازآی از مهر
کافران را نتوان گفت که برگرد از کیش ۷

منم امروز و تو و مطرب و ساقی و حسود
خویشتن گو به در حجره بیاویز چو خیش ۸

من خود از کید عدو باک ندارم لیکن
کژدم از خبث طبیعت بزند سنگ به نیش ۹

تو به آرام دل خویش رسیدی سعدی
می خور و غم مخور از شنعت بیگانه و خویش ۱۰

ای که گفتی به هوا دل منه و مهر مبند
من چنینم تو برو مصلحت خویش اندیش ۱۱