شماره ۶۰ - منم ای شمع دل رفته و جان آمده بر لب

منم ای شمع دل رفته و جان آمده بر لب
شده بر آتش شوق تو چو پروانه مقرب ۱

شب وصلت که دران پرده کند عقل گرانی
من و افسانه ی لعلت که فسونیست مجرب ۲

من و خورشید جمالت چکنم ماه وشانرا
که بانوار تجلی نرسد پرتو کوکب ۳

نرود از نظرم نقش خط و خال تو هرگز
که سواد نظر من شده زین هر دو مرکب ۴

نبود عشوه گریهای تو در فهم معلم
که کسی این همه منصوبه نیاموخت بمکتب ۵

بصد امید فگندم به سر راه تو خود را
چکنم گر نگذاری که ببوسم سم مرکب ۶

اگر امروز دگر جرعه ی وصلم نرسانی
نرسانم من مخمور در این واقعه تا شب ۷

می عشق تو حرامست بر آن سفله که هرگز
نکشد ساغر دردی و کند دعوی مشرب ۸

صفت گرمی عشقت من سودا زده دانم
که کسی چون من سودا زده نگداخت درین تب ۹

بنیاز شب و آه سحری یار نگردی
چکند با تو فغانی جگر سوخته یا رب ۱۰