خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن، شاعر به مخاطب خود می‌گوید که هرگز نمی‌تواند کسی را مست کند، حتی اگر شراب در جام او بریزد. شاعر از مخاطب به عنوان فردی بخیل و منّت‌گذار یاد می‌کند و اشاره می‌کند که حضور او روز روشن را مانند شب تاریک می‌کند. همچنین، شاعر بیان می‌کند که اگر مخاطب تصمیم به گریه بگیرد، اشک را به جای دیگری وام می‌دهد.
متن دارای مفاهیم انتزاعی و انتقادی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و مفاهیم عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۳۲ - ای که هرگز نشود مست کسی
ای که هرگز نشود مست کسی
اگرش باده تو در جام کنی
تو بخیلی و منت گویم ابر
نه ازان روی که انعام کنی
بلکه زان روی که هرجا گذری
روز روشن را چون شام کنی
به مثل گر شودت گریه هوس
اشک را جای دگر وام کنی
اگرش باده تو در جام کنی
تو بخیلی و منت گویم ابر
نه ازان روی که انعام کنی
بلکه زان روی که هرجا گذری
روز روشن را چون شام کنی
به مثل گر شودت گریه هوس
اشک را جای دگر وام کنی
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۱ - نظام دین و دینا قره العین رسول الله
گوهر بعدی:شماره ۳۳ - شب و روزند انبای زمانه
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
