شمارهٔ ۹۵ - مزیّن به منقبت عین الله الخالق حضرت علی بن ابیطالب علیه السلام

ای آفتاب از مه روی تو آیتی
تاریک شب ز ظلمت مویت کنایتی ۱

جز پیر می فروش پی دفع درد و غم
از هیچ کس به عمر ندیدم، کفایتی ۲

سرو چمن زقامت دلجوت جلوه ای
آب خضر ز لعل لبانت کنایتی ۳

در هر سری ز سنگ جفایت نشانه ای
در هر دلی ز آتش عشقت سرایتی ۴

شاهی ترا سزد که توانی بنا، گرفت
هر دم به یک اشاره ی ابرو ولایتی ۵

در فوج دلبران که به نصرت مُسلّمند
فرخنده تر زسرو قدت، نیست رایتی ۶

به پذیر پند من که شنیدم زکاملی
وز این صحیح تر نشنیدم روایتی ۷

مشکن دل کسی که به اجماع عقل و نقل
نبود به هیچ کیش، بتر زین جنایتی ۸

غیر از علی و آل، نباشد «محیط» را
از کس امید لطفی و چشم عنایتی ۹