غزل ۲۷۹ - فراق را دلی از سنگ سخت تر باید

فراق را دلی از سنگ سخت تر باید
مرا دلیست که با شوق بر نمی‌آید ۱

هنوز با همه بدعهدیت دعاگویم
بیا و گر همه دشنام می‌دهی شاید ۲

اگر چه هر چه جهانت به دل خریدارند
منت به جان بخرم تا کسی نیفزاید ۳

بکش چنان که توانی که بنده را نرسد
خلاف آن چه خداوندگار فرماید ۴

نه زنده را به تو میلست و مهربانی و بس
که مرده را به نسیمت روان بیاساید ۵

مپرس کشته شمشیر عشق را چونی
چنان که هر که ببیند بر او ببخشاید ۶

پدر که چون تو جگرگوشه از خدا می‌خواست
خبر نداشت که دیگر چه فتنه می‌زاید ۷

توانگرا در رحمت به روی درویشان
مبند و گر تو ببندی خدای بگشاید ۸

به خون سعدی اگر تشنه‌ای حلالت باد
تو دیر زی که مرا عمر خود نمی‌پاید ۹