خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از سعدی، شاعر بزرگ فارسی، به زیبایی و حرکت سرو در صحرا اشاره می‌کند و از زیبایی طبیعت و عشق سخن می‌گوید. شعر به احساسات عمیق انسانی، عشق و زیبایی طبیعت می‌پردازد و از حرکت و تغییر در زندگی و طبیعت صحبت می‌کند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عاطفی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و مفاهیم پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد.
غزل ۲۶۷ - سروبالایی به صحرا می‌رود
سروبالایی به صحرا می‌رود
رفتنش بین تا چه زیبا می‌رود ۱
تا کدامین باغ از او خرمترست
کاو به رامش کردن آنجا می‌رود ۲
می‌رود در راه و در اجزای خاک
مرده می‌گوید مسیحا می‌رود ۳
این چنین بیخود نرفتی سنگدل
گر بدانستی چه بر ما می‌رود ۴
اهل دل را گو نگه دارید چشم
کان پری پیکر به یغما می‌رود ۵
هر که را در شهر دید از مرد و زن
دل ربود اکنون به صحرا می‌رود ۶
آفتاب و سرو غیرت می‌برند
کآفتابی سروبالا می‌رود ۷
باغ را چندان بساط افکنده‌اند
کآدمی بر فرش دیبا می‌رود ۸
عقل را با عشق زور پنجه نیست
کار مسکین از مدارا می‌رود ۹
سعدیا دل در سرش کردی و رفت
بلکه جانش نیز در پا می‌رود ۱۰
رفتنش بین تا چه زیبا می‌رود ۱
تا کدامین باغ از او خرمترست
کاو به رامش کردن آنجا می‌رود ۲
می‌رود در راه و در اجزای خاک
مرده می‌گوید مسیحا می‌رود ۳
این چنین بیخود نرفتی سنگدل
گر بدانستی چه بر ما می‌رود ۴
اهل دل را گو نگه دارید چشم
کان پری پیکر به یغما می‌رود ۵
هر که را در شهر دید از مرد و زن
دل ربود اکنون به صحرا می‌رود ۶
آفتاب و سرو غیرت می‌برند
کآفتابی سروبالا می‌رود ۷
باغ را چندان بساط افکنده‌اند
کآدمی بر فرش دیبا می‌رود ۸
عقل را با عشق زور پنجه نیست
کار مسکین از مدارا می‌رود ۹
سعدیا دل در سرش کردی و رفت
بلکه جانش نیز در پا می‌رود ۱۰
این گوهر را بشنوید
خوانش
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۶۶ - در من این عیب قدیمست و به در می‌نرود
گوهر بعدی:غزل ۲۶۸ - ای ساربان آهسته رو کآرام جانم می‌رود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
