غزل ۲۶۵ - هر که را باغچه‌ای هست به بستان نرود

هر که را باغچه‌ای هست به بستان نرود
هر که مجموع نشستست پریشان نرود ۱

آن که در دامنش آویخته باشد خاری
هرگزش گوشه خاطر به گلستان نرود ۲

سفر قبله درازست و مجاور با دوست
روی در قبله معنی به بیابان نرود ۳

گر بیارند کلید همه درهای بهشت
جان عاشق به تماشاگه رضوان نرود ۴

گر سرت مست کند بوی حقیقت روزی
اندرونت به گل و لاله و ریحان نرود ۵

هر که دانست که منزلگه معشوق کجاست
مدعی باشد اگر بر سر پیکان نرود ۶

صفت عاشق صادق به درستی آنست
که گرش سر برود از سر پیمان نرود ۷

به نصیحتگر دل شیفته می‌باید گفت
برو ای خواجه که این درد به درمان نرود ۸

به ملامت نبرند از دل ما صورت عشق
نقش بر سنگ نبشتست به طوفان نرود ۹

عشق را عقل نمی‌خواست که بیند لیکن
هیچ عیار نباشد که به زندان نرود ۱۰

سعدیا گر همه شب شرح غمش خواهی گفت
شب به پایان رود و شرح به پایان نرود ۱۱