غزل ۲۳۶ - توانگران که به جنب سرای درویشند

توانگران که به جنب سرای درویشند
مروت است که هر وقت از او بیندیشند ۱

تو ای توانگر حسن از غنای درویشان
خبر نداری اگر خسته‌اند و گر ریشند ۲

تو را چه غم که یکی در غمت به جان آید
که دوستان تو چندان که می‌کشی بیشند ۳

مرا به علت بیگانگی ز خویش مران
که دوستان وفادار بهتر از خویشند ۴

غلام همت رندان و پاکبازانم
که از محبت با دوست دشمن خویشند ۵

هرآینه لب شیرین جواب تلخ دهد
چنان که صاحب نوشند ضارب نیشند ۶

تو عاشقان مسلم ندیده‌ای سعدی
که تیغ بر سر و سر بنده وار در پیشند ۷

نه چون منند و تو مسکین حریص کوته دست
که ترک هر دو جهان گفته‌اند و درویشند ۸