غزل ۲۳۰ - شاید این طلعت میمون که به فالش دارند

شاید این طلعت میمون که به فالش دارند
در دل اندیشه و در دیده خیالش دارند ۱

که در آفاق چنین روی دگر نتوان دید
یا مگر آینه در پیش جمالش دارند ۲

عجب از دام غمش گر بجهد مرغ دلی
این همه میل که با دانه خالش دارند ۳

نازنینی که سر اندر قدمش باید باخت
نه حریفی که توقع به وصالش دارند ۴

غالب آنست که مرغی چو به دامی افتاد
تا به جایی نرود بی پر و بالش دارند ۵

عشق لیلی نه به اندازه هر مجنونیست
مگر آنان که سر ناز و دلالش دارند ۶

دوستی با تو حرامست که چشمان کشت
خون عشاق بریزند و حلالش دارند ۷

خرما دور وصالی و خوشا درد دلی
که به معشوق توان گفت و مجالش دارند ۸

حال سعدی تو ندانی که تو را دردی نیست
دردمندان خبر از صورت حالش دارند ۹