این شعر عاشقانه از درد و رنج عشق سخن می‌گوید. شاعر از بار سنگین غم عشق و اندوهی که بر دلش سنگینی می‌کند، می‌نالد. او از فراق و جدایی، اشک‌های بی‌پایان و آه‌های سوزان خود می‌گوید. عشق او به معشوقه‌اش چنان شدید است که وجودش را تحت تأثیر قرار داده و او را به موجودی ضعیف و ناتوان تبدیل کرده است. شاعر از دل‌باختگی و اسارت در چنگال عشق سخن می‌گوید و اینکه عقلش در مقابل عشق ناتوان است. در نهایت، او عشق خود را به عنوان افسانه‌ای زیبا توصیف می‌کند که تمام وجودش را فرا گرفته است.
متن دارای مضامین عاشقانه عمیق و احساسات شدید است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد.
شماره ۴۱ - من پر کاه و غم عشق همسنگ کوه گران شد
در زیر این بار اندوه و ایدل مگر میتوان شد ۱
چون تیر با استقامت از قوس من بست قامت
بی قامت آن قیامت قد چو تیرم کمان شد ۲
چون زعفران بود و چون نی از چشم چون ارغوانم
رخسار من ارغوانی بالای من ارغوان شد ۳
تا شد غمش هاله دل بر مه رسد ناله دل
دل رفت و دنباله دل جانم بحسرت روان شد ۴
بی گوهر و بی عقیقش در آب و در آتشم من
اشکم چو باران نیسان آهم چو برق یمان شد ۵
ره بردم از دل بکویش دل بستم از جان بمویش
عشق من و حسن رویش افسانه و داستان شد ۶
در بند زلفی و خالی گشتم چو موئی و نالی
گر بدر من شد هلالی زانماه لاغر میان شد ۷
ما را دلی بود و جانی در بند آن آفت جان
جان پای بند و پریشان دل دستگیر و نوان شد ۸
در کار خود محو و ماتم اعجوبه نادراتم
عقلم بطفلی چنو پیر عشقم بپیری جوان شد ۹
در کویم آنماه سر مست آمد سر زلف بر دست
بنشاند و بنشست و برخاست گفتی که آخر زمان شد ۱۰
از دیده و دامنم زاد طوفان نوح از غم عشق
هر دامنم همچو دریا هر دیده ام ناودان شد ۱۱
ایدل غم عشق دیدی جان دادی و غم خریدی
کفر و گل وجهل وجسمت دین ودل و عقل وجان شد ۱۲
بی پا و بی سر چو گو باش یا پای تا سر چو گردن
کان مه بمیدان دلها با تیغ و با صولجان شد ۱۳
دل مرغ نارسته پر بود پر داد و پرواز عشقش
سیمرغ قاف حقیقت طاوس باغ جنان شد ۱۴
این طفل بی درک و دانش در مکتب پیر تعلیم
شاگردی درس غم کرد صاحبدل و نکته دان شد ۱۵
کرد آنکه از مسلک سر سیر صفای مجرد
استاد ارشاد جبریل شاگرد پیر مغان شد ۱۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
