شماره ۳۱ - دو چشم او که ندانم فرشته یا که پریست

دو چشم او که ندانم فرشته یا که پریست
بخواب رفت و مرا در بدن تب سهریست ۱

ستاره کس به ندیدست و آفتاب بهم
بر آفتاب رخش لب ستاره سحریست ۲

اگر ستاره نبیند که گونه مه من
ز آفتاب بود خوبتر ز بی بصریست ۳

زوال شمس پدیدست و شمس طلعت یار
منزهست ز تغییر و از زوال بریست ۴

عیان ماست خبرهای غیب بی خبران
بران سرند که پایان کار بی خبریست ۵

شکار شاه نمودم درین قفس زنهار
گمان بد نبرد کس که باز من هنریست ۶

خدست و خط بتم سوری و سپر غم خلد
چه جای لاله باغ بنفشه طبریست ۷

فراز قامت بالنده روی دلبر ماست
چو آفتاب که بالای سرو غاتفریست ۸

بود چو باز شکاری بوقت بردن دل
که در خرامش او شیوه های کبک دریست ۹

کمر کن از سر آن زلف و حکمران بدوام
که بی ثباتی این خسروان ز بی کمریست ۱۰

هزار نکته بکارست شاه را که تمام
سوای مملکت آرائیست و تاجوریست ۱۱

بپیش تیغ فنا ای سوار مرکب دل
ز عشق دوست سپر کن که آسمان سپریست ۱۲

ز سر قدم کن و طی کن طریق عشق صفا
فروتر از قدم آن سر که در هوای سریست ۱۳