شماره ۱۵۹ - ای که در عشق صبر فرمائی

ای که در عشق صبر فرمائی
من ندارم سر شکیبائی ۱

بی رخ آنکه جان بدو زنده ست
صبر را کی بود توانائی ۲

لاله از شرم اوست سوخته دل
ماه از رشگ اوست سودائی ۳

گفت با چشمش آفتاب که تیغ
من زنم یاتو، هان چه فرمائی ۴

مه در آیینه فلک چو بدید
روی او گفت آه رسوائی ۵

نخورم خار او که همچون گل
همه بد عهدی است و رعنائی ۶

از تو حاصل چونیست جز غم دل
از تو دوری به ارچه زیبائی ۷

چون محالست صحبت خورشید
ماه را نیست به ز تنهائی ۸