غزل ۱۷۵ - بازت ندانم از سر پیمان ما که برد

بازت ندانم از سر پیمان ما که برد
باز از نگین عهد تو نقش وفا که برد ۱

چندین وفا که کرد چو من در هوای تو
وان گه ز دست هجر تو چندین جفا که برد ۲

بگریست چشم ابر بر احوال زار من
جز آه من به گوش وی این ماجرا که برد ۳

گفتم لب تو را که دل من تو برده‌ای
گفتا کدام دل چه نشان کی کجا که برد ۴

سودا مپز که آتش غم در دل تو نیست
ما را غم تو برد به سودا تو را که برد ۵

توفیق عشق روی تو گنجیست تا که یافت
باز اتفاق وصل تو گوییست تا که برد ۶

جز چشم تو که فتنه قتال عالمست
صد شیخ و زاهد از سر راه خدا که برد ۷

سعدی نه مرد بازی شطرنج عشق توست
دستی به کام دل ز سپهر دغا که برد ۸