غزل ۱۷۳ - آن که بر نسترن از غالیه خالی دارد

آن که بر نسترن از غالیه خالی دارد
الحق آراسته خلقی و جمالی دارد ۱

درد دل پیش که گویم که به جز باد صبا
کس ندانم که در آن کوی مجالی دارد ۲

دل چنین سخت نباشد که یکی بر سر راه
تشنه می‌میرد و شخص آب زلالی دارد ۳

زندگانی نتوان گفت و حیاتی که مراست
زنده آنست که با دوست وصالی دارد ۴

من به دیدار تو مشتاقم و از غیر ملول
گر تو را از من و از غیر ملالی دارد ۵

مرغ بر بام تو ره دارد و من بر سر کوی
حبذا مرغ که آخر پر و بالی دارد ۶

غم دل با تو نگویم که نداری غم دل
با کسی حال توان گفت که حالی دارد ۷

طالب وصل تو چون مفلس و اندیشه گنج
حاصل آنست که سودای محالی دارد ۸

عاقبت سر به بیابان بنهد چون سعدی
هر که در سر هوس چون تو غزالی دارد ۹