خلاصه و رده‌بندی سنی
18+
این متن به انتقاد از مردم قم می‌پردازد و آن‌ها را با صفاتی مانند بخیل، بی‌وفا، و درنده‌خو توصیف می‌کند. شاعر حتی آن‌ها را پایین‌تر از سگ می‌داند و معتقد است که در این شهر همه چیز وجود دارد جز مردم واقعی. او از وضعیت این شهر اظهار تاسف می‌کند.
این متن دارای لحن تند و انتقادی است و از الفاظی مانند 'درنده' و 'کژدم' برای توصیف مردم استفاده می‌کند که ممکن است برای مخاطبان جوان نامناسب باشد. همچنین، محتوای هجوآمیز و توهین‌آمیز آن نیاز به درک بالاتری از زمینه‌های اجتماعی و فرهنگی دارد.
شمارهٔ ۱۱۲ - مردم سپاهان در زمان پیش
سگ به از مردم سپاهانست
بوفاق و وفا و پویه و دم
آنچنان مدخلان دون همت
همه از عالم مروت گم
همه درنده پوستین چون سگ
همه مردم گزای چون کژدم
زن و فرزندشان و یکجو زر
دل و جانشان و یکدرم گندم
این چه بخلست و این چه امساکست
هم عقی الله سگی مردم قم
بچه بتوان شناخت خر زایشان
بدرازی گوش و گردی سم
بس دریغ آیدم چنین شهری
بگروهی همه چو در دی خم
مردمی اندرو مجوی ازانک
همه چیزی دراوست جز مردم
بوفاق و وفا و پویه و دم
آنچنان مدخلان دون همت
همه از عالم مروت گم
همه درنده پوستین چون سگ
همه مردم گزای چون کژدم
زن و فرزندشان و یکجو زر
دل و جانشان و یکدرم گندم
این چه بخلست و این چه امساکست
هم عقی الله سگی مردم قم
بچه بتوان شناخت خر زایشان
بدرازی گوش و گردی سم
بس دریغ آیدم چنین شهری
بگروهی همه چو در دی خم
مردمی اندرو مجوی ازانک
همه چیزی دراوست جز مردم
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۱۱ - پیری
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۱۳ - حرمت پدر و مادر
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
