غزل ۱۵۵ - زان گه که بر آن صورت خوبم نظر افتاد

زان گه که بر آن صورت خوبم نظر افتاد
از صورت بی طاقتیم پرده برافتاد ۱

گفتیم که عقل از همه کاری به درآید
بیچاره فروماند چو عشقش به سر افتاد ۲

شمشیر کشیدست نظر بر سر مردم
چون پای بدارم که ز دستم سپر افتاد ۳

در سوخته پنهان نتوان داشتن آتش
ما هیچ نگفتیم و حکایت به درافتاد ۴

با هر که خبر گفتم از اوصاف جمیلش
مشتاق چنان شد که چو من بی‌خبر افتاد ۵

هان تا لب شیرین نستاند دلت از دست
کان کز غم او کوه گرفت از کمر افتاد ۶

صاحب نظران این نفس گرم چو آتش
دانند که در خرمن من بیشتر افتاد ۷

نیکم نظر افتاد بر آن منظر مطبوع
کاول نظرم هر چه وجود از نظر افتاد ۸

سعدی نه حریف غم او بود ولیکن
با رستم دستان بزند هر که درافتاد ۹