این متن شعری است که به ستایش و تمجید از یک شخصیت برجسته و با جاه و مقام می‌پردازد. شاعر با استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های زیبا، مانند مقایسه فرد مورد ستایش با آفتاب و ستارگان، بر عظمت و تأثیرگذاری او تأکید می‌کند. همچنین، اشاره‌ای به عقل و خرد دارد و بیان می‌کند که عقل مصون از خطاست. در پایان، شاعر توصیه‌ای اخلاقی ارائه می‌دهد و از گیر افتادن در دام زیبایی‌های ظاهری پرهیز می‌دهد.
متن دارای مفاهیم عمیق و استعاره‌های پیچیده است که درک آن‌ها به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند عقل و اخلاق ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شماره ۸۵ - ای آفتاب برج سیادت روا مدار
گر بر مثال جاه تو انجم شود نقط
آگه شود زمانه زاسرار لوح غیب
گر قوت بیان تو ماند برین نمط
آنجا که کلک مدح تو خواهد مسیر عقل
از شاخ سدره دست عطارد کند مقط
یک نکته استماع کن از عقل خرده دان
دانسته که عقل مصون باشد از غلط
چون مشک کیسوی تو بکافور شد بدل
زین پس مگیر دامن خوبان مشک خط
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
