شمارهٔ ۶۳ - خطاب بفخر الدین

دعا و خدمت مخدوم خویش فخرالدین
همی رسانم اگر آمد او زدریا بار ۱

ربیع آمد لیکن ربیع ما نامد
توئی ربیع ربیع جهان خزان انگار ۲

بجان تو که اگر شرح اشتیاق دهم
زصد یکی نشود گفته درد وصد طومار ۳

توئی ربیع دل ما ولی چو گل بدعهد
که بی ثبات بود عهد تو بوقت بهار ۴

خیال تست شب و روز پیش دیده من
چنانکه گوئی گشتست در دو دیده نگار ۵

چو مدتی است که از تو نیافتم تشریف
همی ندانم تا چیست موجب آزار ۶

بدیع باشد این از رفیع رای ربیع
که بی سبب زچو من دوستی شود بیزار ۷

مکن اگر چه حریفان تو خودبسی داری
زدوستان کهن نیز گه گهی یاد آر ۸