این متن یک شعر کلاسیک فارسی است که در مدح و ستایش شخصی به نام غیاث‌الدین سروده شده است. شاعر با استفاده از تصاویر و استعارات زیبا، فضایل و ویژگی‌های برجسته‌ی او را برمی‌شمارد، از جمله خردمندی، عدالت، و نقش او در برقراری نظم و امنیت در مملکت. همچنین، شاعر به اهمیت احسان و نیکی اشاره می‌کند و از مخاطب می‌خواهد که به جایگاه والای این شخصیت احترام بگذارد.
این متن به دلیل استفاده از زبان و اصطلاحات ادبی پیچیده و کهن، برای مخاطبان نوجوان و بزرگسالانی مناسب است که با شعر کلاسیک فارسی آشنایی دارند. درک عمیق معانی و استعارات موجود در متن ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار باشد.
شمارهٔ ٧۵ - قطعه ملمع
الی غیث الندی غوث الانام ۱
غیاث الدین که از بهر تفاخر
کند مستوفی چرخش غلامی ۲
له فی المعضلات صفاء رای
کنور الشمس فی جنح الظلام ۳
ز نظم کلک او گشتست آمن
عقود مملکت از بی نظامی ۴
تزاحمت الافاضل فی ذراه
وهل عذب یکون بلا ازدحام ۵
بگوی آن مرکب موعود گوئی
برون شد از جهان از تیز کامی ۶
رعاک الله ان الخلف شین
فلاتر کن الی خلف الکلام ۷
ز من یک بیت تضمین کرده بشنو
که بادی تا ابد در نیکنامی ۸
اذا ابدئت بالاحسان تمم
فما الاحسان الا بالتمام ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
