غزل ۱۱۴ - دردیست درد عشق که هیچش طبیب نیست

دردیست درد عشق که هیچش طبیب نیست
گر دردمند عشق بنالد غریب نیست ۱

دانند عاقلان که مجانین عشق را
پروای قول ناصح و پند ادیب نیست ۲

هر کو شراب عشق نخورده‌ست و درد درد
آنست کز حیات جهانش نصیب نیست ۳

در مشک و عود و عنبر و امثال طیبات
خوشتر ز بوی دوست دگر هیچ طیب نیست ۴

صید از کمند اگر بجهد بوالعجب بود
ور نه چو در کمند بمیرد عجیب نیست ۵

گر دوست واقفست که بر من چه می‌رود
باک از جفای دشمن و جور رقیب نیست ۶

بگریست چشم دشمن من بر حدیث من
فضل از غریب هست و وفا در قریب نیست ۷

از خنده گل چنان به قفا اوفتاده باز
کو را خبر ز مشغله عندلیب نیست ۸

سعدی ز دست دوست شکایت کجا بری
هم صبر بر حبیب که صبر از حبیب نیست ۹