خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
متن بیانگر این است که زندگی بدون عشق و محبت معنایی ندارد و لطف الهی است که انسان زنده است. اگر عشق همراه باشد، زندگی ارزشمند است و در غیر این صورت، زندگی بی‌معنا خواهد بود.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار بوده و نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۵۹۲ - ایدل تو مپندار بجانی زنده
ایدل تو مپندار بجانی زنده
لطفیست الهی که بدانی زنده ۱
گر با تو بود جان بکجا دارد جای
ور بیتو بود پس بچه مانی زنده ۲
لطفیست الهی که بدانی زنده ۱
گر با تو بود جان بکجا دارد جای
ور بیتو بود پس بچه مانی زنده ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۹۱ - ای بس که جهان باشد و ما خاک شده
گوهر بعدی:شماره ۵۹۳ - ایمهر رخ تو جای در دل کرده
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
