غزل ۱۰۱ - ای پیک پی خجسته که داری نشان دوست

ای پیک پی خجسته که داری نشان دوست
با ما مگو به جز سخن دل نشان دوست ۱

حال از دهان دوست شنیدن چه خوش بود
یا از دهان آن که شنید از دهان دوست ۲

ای یار آشنا علم کاروان کجاست
تا سر نهیم بر قدم ساربان دوست ۳

گر زر فدای دوست کنند اهل روزگار
ما سر فدای پای رسالت رسان دوست ۴

دردا و حسرتا که عنانم ز دست رفت
دستم نمی‌رسد که بگیرم عنان دوست ۵

رنجور عشق دوست چنانم که هر که دید
رحمت کند مگر دل نامهربان دوست ۶

گر دوست بنده را بکشد یا بپرورد
تسلیم از آن بنده و فرمان از آن دوست ۷

گر آستین دوست بیفتد به دست من
چندان که زنده‌ام سر من و آستان دوست ۸

بی حسرت از جهان نرود هیچ کس به در
الا شهید عشق به تیر از کمان دوست ۹

بعد از تو هیچ در دل سعدی گذر نکرد
وان کیست در جهان که بگیرد مکان دوست ۱۰