خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از بی‌بهرگی خود از معشوق می‌گوید و این که با وجود رشد و نمو طبیعت (گل و حشیش)، او همچنان محروم است. همچنین، اشاره می‌کند که زیبایی معشوق مانند پرنده‌ای پرواز کرده و این پرواز قطعاً بر شاخه‌ها (بریش) اثر می‌گذارد.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و استعاری است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد. همچنین، ممکن است برخی از اصطلاحات و تشبیهات برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.
شماره ۴۱۶ - تا از گل سیراب تو بر رست حشیش
تا از گل سیراب تو بر رست حشیش
بی بهره شدم از تو چو از خلد کشیش ۱
ریشت بدمید و مرغ حسنت بپرید
شک نیست که باشد پرش مرغ بریش ۲
بی بهره شدم از تو چو از خلد کشیش ۱
ریشت بدمید و مرغ حسنت بپرید
شک نیست که باشد پرش مرغ بریش ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۱۵ - آن بت که دلم شیفته شد بر چشمش
گوهر بعدی:شماره ۴۱۷ - بیا ای ساقی مهوش بیار آن آب چون آتش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
