خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر از بخت ناسازگار و فلک ستمگر خود شکایت می‌کند و بیان می‌کند که فلک همواره غم‌های تازه‌ای برایش می‌آورد. او تنها عیب خود را این می‌داند که اهل هنر پنداشته شده است.
متن دارای مضامین عمیق فلسفی و عاطفی است که درک آن برای کودکان دشوار بوده و بیشتر مناسب نوجوانان و بزرگسالانی است که با مفاهیمی مانند تقدیر، هنر و رنج‌های زندگی آشنا هستند.
شماره ۲۹۳ - هرگز فلکم زیاد می نگذارد
هرگز فلکم زیاد می نگذارد
هر دم بغمی تازه ترم بسپارد ۱
نزد فلک ستمگرم عیبی نیست
جز آنکه مرا اهل هنر پندارد ۲
هر دم بغمی تازه ترم بسپارد ۱
نزد فلک ستمگرم عیبی نیست
جز آنکه مرا اهل هنر پندارد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۹۲ - گفتند که خرمی در افاق نماند
گوهر بعدی:شماره ۲۹۴ - رویت که در او دیده صفای جان دید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
