خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این بیت‌ها از معشوق خود سخن می‌گوید که با آوردن خط (احتمالاً خط خال یا ابرو) می‌خواهد نشان دهد که شب و روز برای او یکسان است. چهره‌ی معشوق مانند آفتاب است و حتی در زمان کسوف، نور او بیشتر می‌شود.
مفاهیم عاشقانه و استفاده از استعاره‌های ادبی مانند 'کسوف' و 'آفتاب' برای درک بهتر به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارد که معمولاً از سن نوجوانی به بعد شکل می‌گیرد.
شماره ۲۳۴ - آورد خط آن نگار تا بنماید
آورد خط آن نگار تا بنماید
ما را که شب و روز بهم می شاید ۱
با عارضش آفتاب ماننده بود
گر وقت کسوف نور او بفزاید ۲
ما را که شب و روز بهم می شاید ۱
با عارضش آفتاب ماننده بود
گر وقت کسوف نور او بفزاید ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۳۳ - از سبزه چو گل خورد گکی چند نمود
گوهر بعدی:شماره ۲۳۵ - ایخواجه علی توئی جهان همه جود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
